Ook bezuinigingen op armoedebeleid niet te voorkomen

De maximaal haalbare ombuiging op het budget voor armoedebeleid van € 1,1 miljoen is niet wenselijk. Maar ook de onderkant van de samenleving zal mee moeten veren in deze economisch moeilijke tijden, al zal de veerkracht daar natuurlijk veel beperkter zijn. D66 was bij de behandeling in de commissie het eens met het College dat scenario 3 (€ 673.940) een reëel scenario is, al zal ook dit zeker pijn doen.

Woordvoerder Ina Bakker gaf aan dat volgens D66 armoede een relatief en lastig te definiëren begrip is. Bakker: “Armoede moet niet alleen worden gedefinieerd in financiële termen van een laag inkomen en schulden, maar ook in termen van gebrek aan vrijheid, sociale uitsluiting en gebrek aan capaciteiten zoals het zelfregulerend vermogen van mensen. Het huidige armoedebeleid is een systeem dat de gevolgen van de armoede bestrijdt, maar de mensen te weinig helpt om uit de armoedesituatie te komen. Bij een activerend armoedebeleid denken wij aan het mobiliseren en faciliteren van de eigen kracht.” Bakker wees in dit verband onder andere op de Klimop-banen in Enschede.

D66 gaat er overigens  vanuit dat het Rijk de grens voor de regelingen zet op 110% van de bijstandsnorm. Dit is in Hoorn nu 120% en daarmee wijkt Hoorn in positieve zin af van wat gangbaar is in Nederland. Bakker: “Het grootste deel van de besparing wordt ons dus door Den Haag in feite opgelegd. Mocht dit niet doorgaan, dan hebben we een nieuwe afweging te maken.”

D66 wil nog wel naar het geheel kijken, zoals de langdurigheidstoeslag bedoeld voor mensen die minimaal 3 jaar op het sociaal minimum leven. Het voorstel van het College is deze toeslag te verlagen met € 100.

De CliëntenPlusRaad is teleurgesteld dat diverse politieke partijen zich niet aan hun verkiezingsbelofte houden. Fractievoorzitter Helling begrijpt die houding: “Veel partijen hebben aangegeven veel waarde toe te kennen aan het armoedebeleid. D66 heeft aangegeven geen enkele bezuiniging uit te sluiten. Wel hebben we aangegeven dat het armoedebeleid daarbij zeker niet als eerste in beeld komt. Het probleem is dat de financiële situatie sindsdien aanzienlijk verslechterd is. Van noodhulp aan Griekenland was toen nog geen sprake, ook de situatie in Italië, Ierland en Spanje was toen nog niet zo zorgelijk. Bovendien heb ik juist aan de wieg gestaan in de periode 2002-2006 van een betere sociale dienst. Als toenmalige wethouder heb ik steeds voorgesteld de winst van de dienst voor een belangrijk deel te stoppen in het armoedebeleid. Ook daarna is dat proces doorgegaan onder Jan de Boer en in 2009 zijn we zelfs naar de 120%-norm gegroeid. Riant, maar nu niet meer handhaafbaar. Daar heb ik van meet af aan ook steeds voor gewaarschuwd. Je moet geld eerst verdienen, voor je het kan uitgeven. Iedereen moet nu fors inleveren, je kunt de onderkant niet ontzien, hoe graag je dat menselijk ook zou willen. Anders zou je de rekening leggen bij de mensen die net boven de bijstandsnorm zitten, maar wel hard moeten werken voor een laag inkomen. Ook dat is niet eerlijk. Meebuigen omhoog in goede tijden, betekent ook meebuigen naar beneden in slechte tijden. Alle inspanningen moeten worden gezet om de economie weer op gang te krijgen, dat is de beste waarborg voor een goed en betaalbaar armoedebeleid.

Overigens zou D66 graag zien dat de Lokale Rekenkamer de effectiviteit van het Armoedebeleid eens in beeld gaat brengen. Alleen maar meer geld stoppen in armoedebeleid, zonder dat je wat aan de sociaal-maatschappelijke positie van mensen doet, heeft maar beperkte effecten. D66 zou hier wel eens een debat over willen, maar dan op basis van gegevens en inzichten.

Deel via: